Świat dziecka

Wspomnienia zapomniane, ale zachowane

2009-12-28T03:24:00.000-08:00

Kiedy jest się małym dzieckiem, a mam na myśli lata dzieciństwa spędzone na podwórku, tak naprawdę nie zwraca się dogłębnie uwagi na otoczenie, może inaczej..... rejestrujemy każdy szczegół naszego otocznia, ale rejestracja ta nie jest w pełni świadoma, jako dorośli ludzie wyłapujemy większość informacji z tego procesu jednakże nie w całości. Może to straszne, ale tak naprawdę, dziecko jako młode, poddaje obserwacji swoje otoczenie by przeżyć, by uchronić swe wątłe życie przed śmiercią i wszystko co dzieje się w jego umyśle ukierunkowane jest właśnie na to działanie (no prawie - jest jeszcze kwestia jedzenia i innych takich).

Jako niemowlę spędzamy czas na śnie i jedzeniu. Skutkiem tego rośniemy i rozwijamy się. Rozwój błyskawiczny, młody organizm stara się w jak najszybszy sposób doprowadzić do przetrwania, a tym samym do przedłużenia gatunku. Gdy już osiągamy pułap na tyle wysoki by dać sobie rade zaczynamy świadomie przetwarzać informacje z zewnątrz. Dlatego większość naszych wspomnień, tych z lat dzieciństwa, pochodzi z okresu przedszkolnego ewentualnie szkolnego (zdarza się, że pamiętamy coś z wcześniej, ale to rzadkość).

Cały ten system daje złudne wrażenie. Ktoś może, po przeczytaniu tego, stwierdzić - w takim razie nie ma się czym przejmować, gdy dziecko przeżyje coś strasznego bądź traumatycznego w tym czasie. Nic bardziej mylnego. Faktem jest, że nasza świadomość wypiera co straszniejsze sytuacje i przerzuca je za granice (podświadomość), w między czasie powstają systemy szybkiego reagowania, pomagające w przyszłości przetrwać daną sytuacje i system maskowania, to dzięki niemu nie pamiętamy. Wszystko fajnie i sprawnie z tym, że nic nie pozostaje bez śladu. Maskowanie pozwala człowiekowi zapomnieć (na jakiś czas), ale nie pomaga poradzić sobie z emocjami, które w danej sytuacji powstały, skutkiem czego sprawa zostaje do rozwiązania na później, czyli do czasu gdy będziemy sobie w stanie psychicznie dać radę, ale to już inna bajka, o której kiedyś na pewno opowiem ;).

Wpadki przypadki

2009-11-18T08:01:00.000-08:00

- Kochanie coś jest nie tak!?
- Nie wygodnie Ci?
- Nie, nie o to chodzi, tylko chyba coś zgubiłeś, Bo tak inaczej czuje.
- O k...wa!!! Gdzie ona jest??!!

Z reguły bywa tak, że się nie spodziewamy, nie planujemy, mamy w zamyśle, ale jeszcze nie teraz. A tu niespodzianka. Po 9 miesiącach mamy takie maleństwo, które potrzebuje całe mnóstwo opieki i miłości.
O dziwo jest kilka stylów wpadania, jeżeli można tak napisać. Wpadki przypadki zdarzają się, gdy nie planujemy, nie chcemy, zabezpieczamy się, a mimo wszystko jakimś zrządzeniem losu.... No i oczywiście tradycyjne wpadki, które najczęściej wynikają z "chwilowego" zaćmienia umysłu. Jakkolwiek by nie było wpadka to wpadka i zawsze jest to niespodzianka.

Ale dlaczego tak właściwie o tym pisze ktoś mógłby zapytać? A dlatego że te maleństwa w Waszych brzuszkach, moje drogie, bardzo dobrze wiedzą czy są chciane czy nie. Nie mam tu na myśli okresu embrionalnego, no bo ciężko by było żeby coś, że tak się wyrażę, co nie ma układu nerwowego mogło odczuwać. Choć i tu zdania są podzielone. Tak więc jest sobie istotka, która jeszcze nie oddychając czuje ciepło, słyszy Wasz głos (tatusiowy głos też, tylko musi mówić do brzuszka), odczuwa głód, potrafi ssać palca. I ta istotka czuje wszystko to co my, może nie dosłownie. Choć jak się tak głębiej zastanowić to w sumie ile razy mieliście słuszne wrażenie, że ktoś na Was patrzy. A dziecko ile razy poczuje się nie chciane, ile razy będąc w brzuszku może usłyszeć " to nie moje dziecko!!!", " nie chce tego".

Dzieci nie proszą się same na świat, a są na nim nie od momentu narodzin, ale od momentu poczęcia. I wszystko od tej chwili ma wpływ na to jakie to dziecko będzie. I nawet jeżeli nie zamierzacie zatrzymać tego szkraba tylko oddać, zasługuje ono na miłość i szacunek od samego początku. Nawet od tego przypadkowego. Sami byśmy chcieli tego dla siebie, gdybyśmy mieli wybór.

O robieniu dzieci

2009-11-01T12:47:00.000-08:00

Pisząc o dzieciach nie mogę pominąć tak ważnego tematu jakim jest łączenie dwóch komórek w jedną. W tym przypadku matematyka poniosła klęskę, a prawa logiki nie mają swego zastosowania, choć bywają wyjątki (każdy wyjątek potwierdza teorie). Czemu? Jak wiadomo wszem i wobec 1+1=2. Jednakże przy tego rodzaju ciężkiej pracy komórka nr 1 + komórka nr 2 = ?, no właśnie. W tym przypadku sami lekarze niejednokrotnie są zaskoczeni.

Technik jest wiele na jeźdźca,pozycja klasyczna, na pieska, na żabkę i łyżeczkę ;). Jednak nie jest to tak ciekawe jak okoliczności w jakich dziecko się pojawia. A mamy do wyboru: wpadkę, kalendarzyk małżeński, większą imprezę, świadomy wybór, itp. Zacznę od mojego ulubionego kalendarzyka małżeńskiego (metoda objawowo-termiczna Roetzera). Tak zwane naturalne planowanie rodziny opiera się poniekąd na byciu diagnostą dla siebie samego. Patrzymy na rodzaj śluzu, temperaturę, którą trzeba zmierzyć w odpowiednich okolicznościach i na wiele innych objawów naszego kobiecego organizmu, aby stwierdzić czy to ten wyjątkowy dzień. Przy "planowaniu" dziecka, można tę formę wspomagania pracy nad potomkiem uznać, jak najbardziej za właściwą.

Zdarza się jednak, iż kalendarzyk, jest stosowany jako forma antykoncepcji. I tu wróżenie z fusów jest najlepszym przykładem działania tej metody. A wygląda to następująco. Patrzymy do szklanki bądź filiżanki z fusami i .... będę bogata, on mi się oświadczy, będę miała piękny dom i nie zajdę dziś w ciążę :). a za jakiś czas "kochanie okres mi się spóźnia!!!". Niech mi ktoś wyjaśni. Skoro nie chcecie mieć dziecka (bo do tej roboty trzeba dwóch robotników), nie chcecie pakować się w pieluchy i wstawać w nocy co parę godzin, dlaczego stosujecie metodę naturalnego planowania rodziny? Już sama nazwa wskazuje na fakt, iż macie zamiar planować powiększenie rodzinki o kolejną osobę, a nie zapobiegać jej przybyciu.

Ktoś mógłby się przyczepić, że może planować rodzinę, ale nie koniecznie teraz. Zgadzam się jest wiele takich osób, ale z całą pewnością, stosując kalendarzyk, nie macie na myśli odległych lat świetlnych ;), a jedynie czas do najbliższej miesiączki, kiedy to może się okazać, że za około 9 miesięcy będzie Was więcej. Można oczywiście założyć, że tak się nie stanie i grać dalej w rosyjską ruletkę. Jak to się mówi kto nie ryzykuje, ten nie ma ;).

Tabula rasa

2009-10-30T11:57:00.000-07:00

Patrząc na niemowlę zastanawiam się czasem, w jakim stopniu to, co się dzieje wokół niego zostanie wpisane w jego pamięć, jak duży wpływ będzie to miało na jego życie i pojmowanie świata. Wierze w to, że wszystko co robimy świadomie, bądź nie, ma wpływ na kształt przyszłego człowieka, choć z tymi doświadczeniami to naprawdę różnie bywa :\.

A gdyby tak założyć, że dziecko od zawsze miało tylko i jedynie pozytywne bodźce, że nigdy nie doświadczyło złego tego świata? Z pewnością nie byłby taki człowiek przystosowany do życia w społeczeństwie, na pewno nie radziłby sobie z tymi wszystkimi grzechami naszego świata. Nie byłby społecznie przystosowany. Dziecko otrzymuje te bodźce miarowo, więc ma czas, na przystosowanie się, na uodpornienie i wykształcenie jakiegoś sposobu na przetrwanie danego stanu. Prawdą jest, że takie bodźce dziecko otrzymuje już w okresie prenatalnym (czyli już w brzuszku mamy), a jest nim chociażby tak dobrze znane nam uczucie głodu. Dzięki temu organizm dziecka produkuje substancje, które wysyłane są matce, której ciało odbiera i samo zaczyna pracować nad zaspokojeniem potrzeb dziecka. Nie chce tu wspominać o momentach nadużywania alkoholu, narkotyków, bądź innych używek w tym czasie. Co może czuć dziecko? Czy boli? O tym innym razem.

Wracając do naszego wyjątkowego przypadku, że tak napisze, ukształtowanego idealnie. Jaki by był? Co czuł? Jak myślał? Czy jest to w ogóle możliwe? Sądzę, że człowiek taki już w momencie spotkania z drugim człowiekiem odbiera jakieś negatywne bodźce. Mimika tego drugiego, jego wygląd zapach, dźwięk głosu, a zwłaszcza to co mówi, może wywołać niemiłe odczucia. Ponadto prowokuje tok myślenia u naszego przypadku, który nie koniecznie musi być ładny i kolorowy. Tak więc, mamy niemowlę - rodzic, w takim przypadku myśli: mam tu czystą kartkę, którą muszę wychować, nie hodować. A tak naprawdę ta, czysta kartka ma już parę linijek historii i to nie koniecznej pisanej kolorowym długopisem. Świadomość tego, iż kształtujemy tego człowieczka już w brzuszku, zmienia wiele. Prosty przykład na to jak negatywne bodźce kształtują niemowlę może być FAS, dotykająca wiele dzieci w naszym malutkim kraju.